Analog sinyallerin bir modülatör kullanılarak dijital sinyallere dönüştürülebileceği doğrudur. Analogdan dijitale dönüştürme (ADC) terimi bu prosedürü ifade eder.
Analogdan dijitale dönüşümün gerçekleştirilmesi genellikle aşağıdaki adımları içerir:
1.Örnek:Analog sinyali örneklemek için düzenli zaman dilimleri kullanılır. Sinyalin dijital gösteriminde, örnekleme frekansı zamansal çözünürlüğü belirler. Nyquist teoremi, örnekleme frekansı sinyalin bant genişliğinin iki katından az veya ona eşitse örnekleme bozulmasının meydana gelemeyeceğini belirtir.
2.Niceleme:Örneklenen analog sinyal, dijital bir sinyale nicemlenir. Bir nicemleyici, her örneklenen değeri en yakın ayrık seviyeye eşler ve nicemleme hatası ortaya çıkarır. Nicemleme hatasının büyüklüğü nicemleyicinin çözünürlüğüne, yani her örneklenen değerin eşlendiği ayrık seviye sayısına bağlıdır.
3.Kodlama:Örneklenen değerlerin ayrık gösterimi, genellikle ikili biçimde, karşılık gelen dijital kodlara dönüştürülür. Kodlama, doğrudan ikili kodlama, Gray kodlaması vb. içerebilir.
Yaygın ADC tipleri şunlardır:
- Ardışık Yaklaşım ADC:Giriş sinyalini bit bit yaklaşır ve onu dijital forma dönüştürür. Ardışık yaklaşım ADC, yüksek hassasiyetli, orta hızlı uygulamalar için kullanılan yaygın bir türdür.
- ADC'nin entegrasyonu:Giriş sinyalini zamanlı bir referans voltajıyla entegre ederek sinyalleri dönüştürür. Entegre ADC'ler genellikle düşük hızlı, yüksek hassasiyetli uygulamalarda kullanılır.
- Flaş ADC:Giriş sinyalini bir dizi referans voltajıyla aynı anda karşılaştırmak için bir dizi karşılaştırıcı kullanır ve doğrudan dijital çıktılar üretir. Flash ADC'ler çok hızlıdır ancak genellikle daha yüksek maliyetlerle gelir ve yüksek hızlı uygulamalar için uygundur.
Bu ADC tiplerinin farklı performans özellikleri ve uygulama senaryoları vardır. Belirli bir uygulama için uygun ADC tipini seçmek çok önemlidir.
